Φ.Π.Α.


Φ.Ε.Κ. Α 125 ΝΟΜΟΣ ΤΣΟΒΟΛΑ ΥΠ'ΑΡΙΘΜΟΝ 1642 ΣΤΙΣ 21-8-1986 ΣΕΛΙΔΩΝ 32 ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟΥ ΦΟΡΟΥ ΠΡΟΣΤΙΘΕΜΕΝΗΣ ΑΞΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ. ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΕΔΩ !!!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΝΑ ΦΡΙΞΕΤΕ !!! O Φ.Π.Α. ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΑΤΣΙ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΙΣΠΡΑΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΟΜΟΛΟΓΗΣΕ Ο ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΜΟΝΟ 8 % ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΟΡΟΙΔΟ ΡΑΓΙΑ ΦΙΛΙΚΑ 24 %


ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΟΘΟΝΗΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 2 ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ

ΑΡΘΡΟ 2 ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΣ Α Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΑΓΑΘΩΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΧΗ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ, ΕΦΟΣΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΕΠΑΧΘΗ ΑΙΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ !!! ΔΗΛΑΔΗ ΕΠΙΒΑΡΗ ΑΙΤΙΑ (ΕΠΙ ΚΑΙ ΑΧΘΟΣ = ΒΑΡΟΣ) 


ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ Φ.Π.Α. ΣΤΗΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΜΑΣ ΤΑ ΛΕΝΕ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ !!! 



Ιστορία του Φ.Π.Α. στην ΕΕ[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκειμένου να υπάρξει μία ενιαία εναρμόνιση στην έμμεση φορολογία των κρατών-μελών της ΕΟΚ, το έτος 1957 διορίζεται από την Κομμισιόν (Ευρωπαϊκή Επιτροπή) μια ειδική επιτροπή φορολογικής εναρμόνισης με πρόεδρο τον καθηγητή Neumark. Η Επιτροπή Νιούμαρκόπως καθιερώθηκε να λέγεται εξετάζοντας τις μέχρι τότε πρακτικές ανά τον κόσμο, μετά από πολλές συζητήσεις πρότεινε την κατάργηση όλων των εφαρμοζομένων εσωτερικών (εθνικών) σωρευτικών φόρων κύκλου εργασιών και την αντικατάστασή τους μ΄ ένα μόνο φόρο, τον Φ.Π.Α., που εφάρμοζε επιτυχώς την εποχή εκείνη η Γαλλία σε κάθε στάδιο συναλλαγής πάνω στη προστιθέμενη αξία.
Οι προτάσεις της Επιτροπής Νιούμαρκ τελικά έγιναν αποδεκτές και άρχισαν να υλοποιούνται στις 11 Απριλίου του 1967 με την έκδοση από το τότε Συμβούλιο Υπουργών των δύο πρώτων οδηγιών (ντιρεκτίβες), 62/227/ΕΟΚ και 67/228/ΕΟΚ, δια των οποίων και καθιερώθηκε ο Φ.Π.Α. ως κοινό σύστημα φόρου κύκλου εργασιών στα κράτη-μέλη. Αυτές καθιέρωσαν και τις αρχές του Φ.Π.Α. (αντικείμενα-πράξεις, υπόχρεους, συντελεστές, βεβαιώσεις κ.λπ.). Η εισαγωγή του Φ.Π.Α., βάσει των παραπάνω, ολοκληρώθηκε σταδιακά το 1973.
Αργότερα, 10 χρόνια μετά την έκδοση της 2ης οδηγίας, στις 11 Μαΐου του 1977 εκδόθηκε η 6η οδηγία (77/388/ΕΟΚ) η οποία συμπλήρωσε και ολοκλήρωσε κενά πρακτικής των δύο προηγουμένων επεκτείνοντας τον Φ.Π.Α. μέχρι και το λιανικό εμπόριο. Η οδηγία αυτή έπρεπε να τεθεί σε ισχύ από τις 1 Ιανουαρίου του 1978, πλην όμως δύο μόνο κράτη-μέλη, το Βέλγιο και η Αγγλία είχαν συμμορφωθεί. Έτσι το Συμβούλιο Υπουργών με την 7η οδηγία (78/558/ΕΟΚ) παρέτεινε την προθεσμία εφαρμογής για ένα χρόνο ακόμη. Τελικά οι τελευταίες χώρες-μέλη, η Γερμανία και το Λουξεμβούργο εφάρμοσαν τον Φ.Π.Α. στις 1 Ιανουαρίου του 1980.
Η 6η αυτή οδηγία είναι και η σπουδαιότερη κοινοτική πράξη βάσει της οποίας ρυθμίστηκε αρχικά ο Φ.Π.Α. ως κοινό φορολογικό σύστημα στην ΕΕ, αλλά και για όλες τις νεότερες συμπληρώσεις και τροποποιήσεις.
Ο ομοιόμορφος υπολογισμός του φόρου απ΄ όλα τα κράτη-μέλη καθώς και ο υπολογισμός ενός κοινού ποσοστού επ΄ αυτού αποτελούν τα βασικότερα στοιχεία στη χρηματοδότηση του κοινοτικού προϋπολογισμού, και αυτός είναι ο λόγος που παρακολουθείται ιδιαίτερα η εφαρμογή του στα κράτη-μέλη.

Καθιέρωση του Φ.Π.Α. στην Ελλάδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στην Ελλάδα καθιερώθηκε την 1η Ιανουαρίου 1987 ύστερα από απόφαση του τότε υπουργού Οικονομικών Δημήτρη Τσοβόλα (νόμος 1642 της 21ης Αυγούστου 1986) με τρίχρονη καθυστέρηση (επρόκειτο να τεθεί σε εφαρμογή την 1η Ιανουαρίου 1984, όμως η Ελλάδα ζήτησε αναβολή για τεχνικού χαρακτήρα δυσκολίες) και ο συντελεστής του ήταν 6% για είδη λαϊκής κατανάλωσης, 18% για υπηρεσίες και 36% για είδη πολυτελείας. Για ένα μικρό χρονικό διάστημα η εφαρμογή του προκάλεσε αρρυθμία στην αγορά. Οι πρώτοι που πλήρωσαν τον φόρο, ήταν οι πελάτες των κέντρων διασκέδασης όπου γιόρτασαν το πρωτοχρονιάτικο ρεβεγιόν, με τον συντελεστή του 36%. [2]
Σήμερα ο Φ.Π.Α. ορίζεται από το Νόμο υπ'αριθμόν 2859 του 2000 (όπως ανακοινώθηκε στo ΦΕΚ Α' 248/07-11-2000 και σύμφωνα με την πιο πρόσφατη αναθεώρησή του) επίσης ως είδος έμμεσου φόρου που επιβάλλεται στις συναλλαγές σε ολόκληρη την ελληνική επικράτεια εκτός από την περιοχή του Αγίου Όρους και των υπαγομένων σ΄ αυτό.[3]
Πρόκειται για φόρο κύκλου εργασιών και επιρρίπτεται από τον κατά νόμο υπόχρεο σε βάρος του αντισυμβαλλομένου. Καταβάλλεται τμηματικά σε κάθε στάδιο συναλλαγής στηνπροστιθέμενη αξία και επιρρίπτεται ολόκληρος στην τελική κατανάλωση. Με αυτόν τον τρόπο κάθε βαθμίδα παραγωγής ή συναλλαγής φορολογείται κατ' αποτέλεσμα μόνο ως προς το επιπλέον τίμημα που εισπράττει ο προμηθευτής, δηλαδή ως προς την αξία που προστίθεται στο αγαθό κατά την κάθε βαθμίδα επεξεργασίας του. Υπολογίζεται ουσιαστικά μόνο στην αξία η οποία προστίθεται από κάθε επιχείρηση, δηλαδή στη διαφορά μεταξύ αξίας παράδοσης των αγαθών και αξίας κτήσης τους. Γι' αυτό ονομάζεται και φόροςπροστιθέμενης αξίας. Με τον Φ.Π.Α. το κράτος εισπράττει φόρο από κάθε συναλλαγή, ενώ από το 2006 και έπειτα επιβαρύνει και τις οικοδομικές εργασίες και υλικά.

Αντικείμενο του Φόρου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αντικείμενο του φόρου σύμφωνα με το άρθρο 2 του Κώδικα Φόρου Προστιθέμενης Αξίας είναι:
  • Η παράδοση αγαθών και η παροχή υπηρεσιών, εφόσον πραγματοποιείται από επαχθή αιτία στο εσωτερικό της χώρας από υποκείμενο στο φόρο που ενεργεί με αυτή την ιδιότητα.
  • Η εισαγωγή αγαθών στο εσωτερικό της χώρας.
  • Η ενδοκοινοτική απόκτηση αγαθών που πραγματοποιείται από επαχθή αιτία στο εσωτερικό της χώρας από υποκείμενο στο φόρο , ο οποίος ενεργεί με αυτή την ιδιότητα, ή απόμη υποκείμενο στο φόρο νομικό πρόσωπο, όταν ο πωλητής είναι υποκείμενος στο φόρο, εγκατεστημένος σε άλλο κράτος μέλος και ενεργεί με αυτή την ιδιότητα και δεν απαλλάσσεται από το φόρο λόγω ύψους πραγματοποιηθέντος ετήσιου κύκλου εργασιών, σύμφωνα με τη νομοθεσία της χώρας του, ούτε υπάγεται στις διατάξεις των παραγράφων 2,3 και 5 του άρθρου 13 του Κώδικα Φόρου Προστιθέμενης Αξίας. Οι διατάξεις αυτές αναφέρουν πως σε περίπτωση παράδοσης αγαθών μετά από εγκατάσταση ή συναρμολόγηση, με ή χωρίς δοκιμή λειτουργίας, ως τόπος παράδοσης θεωρείται ο τόπος όπου γίνεται η εγκατάσταση ή η συναρμολόγηση. Επιπλέον, η παράδοση αγαθών θεωρείται πως πραγματοποιείται στο εσωτερικό της χώρας, εφόσον πρόκειται για αγαθά, τα οποία αποστέλλονται ή μεταφέρονται από τον προμηθευτή ή από άλλον που ενεργεί για λογαριασμό του από άλλο κράτος-μέλος στο εσωτερικό της σώρας και πληρούνται σωρευτικά οι εξής προϋποθέσεις:
    • η παράδοση των αγαθών γίνεται προς υποκείμενο στο φόρο ή προς νομικό πρόσωπο μη υποκείμενο στο φόρο, που καλύπτονται από την παρέκκλιση της παραγράφου 2 του άρθρου 11 ή προς οποιοδήποτε άλλο μη υποκείμενο στο φόρο πρόσωπο και
    • δεν πρόκειται για καινούργια μεταφορικά μέσα, ούτε για αγαθά που παραδίδονται μετά από εγκατάσταση ή συναρμολόγηση, με ή χωρίς δοκιμή λειτουργίας, από τον προμηθευτή ή για λογαριασμό του.
Η παράγραφος 2 του άρθρου 11 αναφέρει πως κατά παρέκκλιση από την παράγραφο 1, που ορίζει τι θεωρείται ενδοκοινοτική απόκτηση αγαθών, δε θεωρείται ενδοκοινοτική απόκτηση η κατά τις διατάξεις του άρθρου 2 (δηλαδή οι προαναφερθείσες διατάξεις σχετικά με το αντικείμενο του φόρου)απόκτηση αγαθών που πραγματοποιείται:
  • από υποκείμενο στο φόρο που υπάγεται στο ειδικό καθεστώς των αγροτών του άρθρου 41
  • από υποκείμενο στο φόρο νομικό πρόσωπο, εφόσον το ύψος των συναλλαγών αναχώρησης της αποστολής
ή της μεταφοράς, δεν υπερβαίνει κατά την προηγούμενη διαχειριστική περίοδο το ποσό των 10.000 ευρώ και κατά την τρέχουσα διαχειριστική περίοδο δεν υπερβαίνει το ποσό αυτό
Αν πρόκειται για καινούργια μεταφορικά μέσα και προϊόντα που υπάγονται σε ειδικούς φόρους κατανάλωσης τότε θεωρείται ενδοκοινοτική απόκτηση. Τα πρόσωπα που εμπίμπτουν σε αυτή την περίπτωση μπορούν να επιλέγουν τη φορολόγησή τους, σύμφωνα με τις διατάξεις της παραγράφου 1(βλέπε ενδοκοινοτικές αποκτήσεις).
Το ειδικό καθεστώς των αγροτών (άρθρο 41) προβλέπει πως:
  • Οι αγρότες, για την παράδοση αγροτικών προϊόντων παραγωγής τους και για την παροχή αγροτικών υπηρεσιών, υπάγονται στο καθεστώς του άρθρου αυτού και δικαιούνται να ζητήσουν την επιστροφή του φόρου του παρόντος νόμου που επιβάρυνε τις αγορές αγαθών ή λήψεις υπηρεσιών, τις οποίες πραγματοποίησαν για την άσκηση της εκμετάλλευσής τους.
  • Σε περίπτωση όμως παράδοσης αγροτικών προϊόντων ή παροχής αγροτικών υπηρεσιών σε άλλους αγρότες, που υπάγονται στο καθεστώς του άρθρου αυτού ή σε μη υποκείμενους στο φόρο δε δικαιούνται να ζητήσουν επιστροφή του φόρου. Επίσης, δεν μπορούν να ζητήσουν επιστροφή οι αγρότες οι οποίοι:
    • ασκούν τις αγροτικές εκμεταλλεύσεις και παρέχουν τις αγροτικές υπηρεσίες που προβλέπουν οι διατάξεις του άρθρου 42, με τη μορφή εταιρίας οποιουδήποτε τύπου ή αγροτικών συνεταιρισμών(το άρθρο 42 εξηγεί ποιοι θεωρούνται αγρότες),
    • πωλούν αγροτικά προϊόντα παραγωγής τους, ύστερα από επεξεργασίας που μπορεί να προσδώσει σε αυτά χαρακτήρα βιομηχανικών ή βιοτεχνικών προϊόντων
    • ασκούν παράλληλα και άλλη οικονομική δραστηριότητα, για την οποία έχουν υποχρέωση να τηρούν βιβλία δέυτερης ή ανώτερης κατηγορίας του Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων.
    • παραδίδουν προϊόντα παραγωγής τους από δικό τους κατάστημα, καθώς και αυτοί που πραγματοποιούν εξαγωγές ή παραδόσεις προϊόντων παραγωγής τους προς άλλο κράτος μέλος, θεωρούνται ότι ασκούν δύο οικονομικές δραστηριότητες και ότι διενεργούν παράδοση αγροτικών προϊόντων από την αγροτική εκμετάλλευση στην εμπορική επιχείρησή τους.

Υποκείμενα στο Φόρο Πρόσωπα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρόσωπο υποκείμενο στο φόρο για σκοπούς Φ.Π.Α. θεωρείται:
  • κάθε φυσικό ή νομικό πρόσωποημεδαπό ή αλλοδαπό ή ένωση προσώπων, εφόσον ασκεί κατά τρόπο ανεξάρτητο οικονομική δραστηριότητα, ανεξάρτητα από τον τόπο εγκατάστασης, τον επιδιωκόμενο σκοπό ή το αποτέλεσμα της δραστηριότητας αυτής
  • κάθε πρόσωπο, το οποίο πραγματοποιεί περιστασιακά παράδοση ενός καινούργιου μεταφορικού μέσου, το οποίο αποστέλλεται ή μεταφέρεται προς άλλο Κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης
  • το Ελληνικό Δημόσιο, οι Δήμοι, οι Κοινότητες, και τα λοιπά Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου κατά το μέτρο που η μη υπαγωγή στο φόρο των δραστηριοτήτων τους οδηγεί σε στρέβλωση των όρων του ανταγωνισμού, ή εφόσον ασκούν τις παρακάτω δραστηριότητες:
    • τηλεπικοινωνίες
    • διανομή αερίου, ηλεκτρισμού, θερμικής ενέργειας
    • μεταφορά αγαθών
    • παροχή λιμενικών και αερολιμενικών υπηρεσιών
    • μεταφορά προσώπων
    • παράδοση καινούργιων αγαθών που κατασκευάστηκαν για πώληση
    • εργασίες γεωργικών μεσολαβητικών οργανισμών για αγροτικά προϊόντα, οι οποίες πραγματοποιούνται σύμφωνα με τους κανονισμούς που καθορίζουν την κοινή οργάνωση της αγοράς των προϊόντων αυτών
    • εκμετάλλευση πανηγυριών(τοπικών εορτών) και εκθέσεων εμπορικού χαρακτήρα
    • εναποθήκευση
    • δραστηριότητες εμπορικών διαφημιστικών γραφείων
    • δραστηριότητες πρακτορείων ταξιδιών
    • εργασίες λεσχών και κυλικείων επιχειρήσεων, πρατηρίων και παρόμοιων καταστημάτων
    • δραστηριότητες οργανισμών ραδιοφώνου και τηλεόρασης εμπορικού χαρακτήρα

Μη Υποκείμενα στο Φόρο Πρόσωπα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα πρόσωπο θεωρείται μη υποκείμενο στο φόρο για σκοπούς Φ.Π.Α. όταν:

Απαλλασσόμενα από το Φόρο Πρόσωπα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με το άρθρο 22 του Κώδικα Φόρου Προστιθέμενης Αξίας, απαλλάσσονται από το φόρο προστιθέμενης αξίας στο εσωτερικό της χώρας:
  • η παροχή υπηρεσιών από τα ελληνικά Ταχυδρομεία (ΕΛΤΑ) και η παρεπόμενη των υπηρεσιών αυτών παράδοση αγαθών,
  • οι δραστηριότητες των εθνικών δικτύων ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, με εξαίρεση τις δραστηριότητες εμπορικού χαρακτήρα
  • η παροχή νερού μη εμφιαλωμένου και η αποχέτευση που πραγματοποιούνται απευθείας από τους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης(ΟΤΑ) ή συνδέσμους αυτών, χωρίς τη μεσολάβηση δημοτικών επιχειρήσεων, καθώς και οι ανταποδοτικές εισφορές που επιβάλλουν οι Οργανισμοί Εγγείων Βελτιώσεων (ΟΕΒ), Ειδικοί Οργανισμοί, ΓΟΕΒ,ΤΟΕΒ, στα μέλη τους για την παροχή αρδευτικού ύδατος και οι λοιπές παροχές που συνδέονται άμεσα με τις πράξεις αυτές. Αυτό σημαίνει πως εάν π.χ. ο δήμος Χαλκίδας παρέχει νερό στους κατοίκους της περιοχής μέσω δικτύου ύδρευσης απαλλάσσεται για αυτή του τη δραστηριότητα από το Φόρο Προστιθέμενης Αξίας. Αν όμως "στήσει" μια δημοτική αναπτυξιακή επιχείρηση (κανονικό νομικό πρόσωπο) που παρέχει νερό στους κατοίκους τότε δεν απαλλάσσεται από το συγκεκριμένο φόρο. Αυτό συμβαίνει διότι οι δημοτικές επιχειρήσεις λειτουργούν σαν κανονικές εταιρίες, με έσοδα και έξοδα και πολλές φορές επιδιώκουν ένα ελάχιστο κέρδος ώστε πέρα από τη βιωσιμότητά τους να διεκπεραιώνουν τα έργα του δήμου με ένα καλύτερο επίπεδο παρεχομένων υπηρεσιών προς στους κατοίκους. Η απαλλαγή των παροχών αυτών ισχύει και για πράξεις που πραγματοποιούνται από το Δημόσιο και άλλα Ν.Π.Δ.Δ.
  • η παροχή υπηρεσιών νοσοκομειακής περίθαλψης και διάγνωσης, καθώς και οι στενά συνδεόμενες με αυτές παραδόσεις αγαθών και παροχές υπηρεσιών, που ενεργούνται από πρόσωπα που λειτουργούν νόμιμα. Με τις υπηρεσίες αυτές εξομοιώνονται και οι υπηρεσίες που παρέχονται στις εγκαταστάσεις θεραπευτικών λουτρών και ιαματικών πηγών.
  • η παροχή υπηρεσιών από συμβολαιογράφους, άμισθους υποθηκοφύλακες, δικαστικούς επιμελητές, γιατρούς, οδοντογιατρούς, ψυχολόγους, μαίες, νοσοκόμους και φυσικοθεραπευτές.
  • η παροχή υπηρεσιών από οδοντοτεχνίτες, καθώς και η παράδοση ειδών οδοντικής προσθετικής που διενεργείται από τους οδοντογιατρούς και τους οδοντοτεχνίτες.
  • η παράδοση ανθρώπινων οργάνων, ανθρωπίνου αίματος και ανθρωπίνου γάλακτος.
  • η παροχή υπηρεσιών από σωματεία ή ενώσεις προσώπων προς τα μέλη τους, τα οποία μέλη ασκούν δραστηριότητα απαλλασσόμενη από το Φ.Π.Α. ή μη υποκείμενη σε Φ.Π.Α., εφόσον οι υπηρεσίες αυτές είναι άμεσα αναγκαίες για την άσκηση της δραστηριότητας αυτής και παρέχονται έναντι συνεισφοράς στα κοινά έξοδα.
  • η παροχή υπηρεσιών και η παράδοση αγαθών που συνδέονται στενά με την κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, καθώς και την προστασία των παιδιών και των νέων, που πραγματοποιούνται από Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου ή άλλους Οργανισμούς ή ιδρύματα από το κράτος.
  • η παροχή υπηρεσιών εκπαίδευσης.

Υπολογισμός απόδοσης Φόρου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Παράδειγμα: ο κατασκευαστής αγοράζει την πρώτη ύλη στην τιμή 1,10 Ευρώ. Έστω ότι ο Φ.Π.Α. είναι 10%. Στη συναλλαγή αυτή 1,00 Ευρώ είναι το τίμημα και 10 λεπτά ο Φ.Π.Α. Ο προμηθευτής κατεργάζεται την πρώτη ύλη και πωλεί το προϊόν στην τιμή του 1,43 Ευρώ. Από αυτό 1,30 Ευρώ είναι το τίμημα και 0,13 ο Φ.Π.Α. Από τα 0,13 Ευρώ που οφείλει να αποδώσει ως Φ.Π.Α. τα 0,10 τα έχει ήδη καταβάλει ο κατασκευαστής της πρώτης ύλης, οπότε ο παραγωγός της ενδιάμεσης βαθμίδας οφείλει να αποδώσει πλέον μόνο τα 0.03, που αντιστοιχούν στην αξία που προστέθηκε στο προϊόν από την επεξεργασία του.

Χώρες της Ευρωπαϊκής Hπείρου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

ΧώραΒασικό ποσοστόΜειωμένο και χαμηλό ποσοστόΟνομασία
Αλβανία Αλβανία20%0%TVSH = Tatimi mbi Vlerën e Shtuar
Αζερμπαϊτζάν Αζερμπαϊτζάν18%10,5% ή 0%ƏDV = Əlavə dəyər vergisi
Αρμενία Αρμενία20%0%AAH = Avelac’vaç aržek’i hark
ԱԱՀ = Ավելացված արժեքի հարկ
Λευκορωσία Λευκορωσία20%ПДВ = Падатак на дададзеную вартасьць
Βοσνία-Ερζεγοβίνη Βοσνία και Ερζεγοβίνη17%0%PDV = Porez na dodanu vrijednost
Γεωργία Γεωργία18%0%DGhG = Damatebuli Ghirebulebis gdasakhadi დღგ = დამატებული ღირებულების გადასახადი
Ισραήλ Ισλανδία25,5%7%VSK, VASK = Virðisaukaskattur
Καζακστάν Καζακστάν12%ҚCҚ = Қосымша салық құны (Kazakh)
НДС = Налог на добавленную стоимость (Russian)
VAT = Value Added Tax
Flag of Kosovo.svg Κόσοβο16%TVSH = Tatimi mbi Vlerën e Shtuar
Μολδαβία Μολδαβία20%8%, 5% ή 0%TVA = Taxa pe Valoarea Adăugată
ΠΓΔΜ ΠΓΔΜ18%5%ДДВ = Данок на Додадена Вредност, DDV = Danok na Dodadena Vrednost
Μαυροβούνιο Μαυροβούνιο17%PDV = Porez na dodatu vrijednost
Νορβηγία Νορβηγία25%14% ή 8%MVA = Merverdiavgift (bokmål)or meirverdiavgift (nynorsk) (informally moms)
Ρωσία Ρωσία18%10% ή 0%НДС = Налог на добавленную стоимость, NDS = Nalog na dobavlennuyu stoimost’
Σερβία Σερβία18%8% ή 0%ПДВ = Порез на додату вредност, PDV = Porez na dodatu vrednost
Ελβετία Ελβετία[4]8%3,8% ή 2,5%MWST = Mehrwertsteuer, TVA = Taxe sur la valeur ajoutée, IVA = Imposta sul valore aggiunto, TPV = Taglia sin la Plivalur
Flag of Turkey.svg Τουρκία18%8% ή 1%KDV = Katma değer vergisi
Ουκρανία Ουκρανία20%0%ПДВ = Податок на додану вартість, PDV = Podatok na dodanu vartist’.
Flag of Austria.svg Αυστρία20%12% ή 10%USt.=Umsatzsteuer
Βέλγιο Βέλγιο21%12%, 6% ή 0% σε μερικές περιπτώσειςBTW=Belasting over de toegevoegde waarde
TVA=Taxe sur la Valeur Ajoutée
MWSt = Mehrwertsteuer
Flag of Bulgaria.svg Βουλγαρία20%0% ή 7%ДДС=Данък върху добавената стойност
Κύπρος Κύπρος19%5%Φ.Π.Α.= Φόρος Προστιθέμενης Αξίας
Τσεχία Τσεχία21%10%DPH=Daň z přidané hodnoty
Flag of Denmark.svg Δανία25%nonemoms= Merværdiafgift
Εσθονία Εσθονία20%9%km= käibemaks
Φινλανδία Φινλανδία23%13% ή 9%[4]ALV
Moms=Arvonlisävero
Mervärdesskatt
Flag of France.svg Γαλλία19,6%5,5% ή 2,1%TVA= Taxe sur la valeur ajoutée
Γερμανία Γερμανία19%7%MwSt./USt.=Mehrwertsteuer/Umsatzsteuer
Flag of Greece.svg Ελλάδα24%13% ή 6% ή 0%
(16%, 9%, 5% και 0% σε ορισμένα νησιά)
Φ.Π.Α.=Φόρος Προστιθέμενης Αξίας
Flag of Hungary.svg Ουγγαρία27%5%ÁFA=általános forgalmi adó
Flag of Ireland.svg Ιρλανδία21%13,5%, 4,8% ή 0%CBL=Cáin Bhreisluacha (Ιρλανδικά)
VAT=Value Added Tax (Αγγλικά)
Flag of Italy.svg Ιταλία21%10% ή 4%IVA=Imposta sul Valore Aggiunto
Flag of Latvia.svg Λετονία [4]22%12% ή 0%PVN=Pievienotās vērtības nodoklis
Flag of Lithuania.svg Λιθουανία21%9% ή 5%PVM=Pridėtinės vertės mokestis
Flag of Luxembourg.svg Λουξεμβούργο15%12%, 9%, 6%, ή 3%TVA=Taxe sur la Valeur Ajoutée
Μάλτα Μάλτα18%5%VAT=Taxxa tal-Valur Miżjud
Flag of the Netherlands.svg Ολλανδία21%6% ή 0%BTW=Belasting over de toegevoegde waarde
Flag of Poland.svg Πολωνία [4]23%8% ή 5%PTU=Podatek od towarów i usług
Flag of Portugal.svg Πορτογαλία [4]23%13% ή 6% (15%, 8% ή 4% στη Μαδέιρακαι στις Αζόρες)IVA=Imposto sobre o Valor Acrescentado
Ρουμανία Ρουμανία[4]24%9%TVA=Taxa pe valoarea adăugată
Σλοβακία Σλοβακία19%10%DPH=Daň z pridanej hodnoty
Σλοβενία Σλοβενία20%8,5%DDV=Davek na dodano vrednost
Flag of Spain.svg Ισπανία18%8% ή 4%
(5%, 2% ή 0% στα Κανάρια)
IVA=Impuesto sobre el Valor Añadido
Σουηδία Σουηδία25%12% ή 6%Moms=Mervärdesskatt
Flag of the United Kingdom.svg Ηνωμένο Βασίλειο20%5% ή 0%VAT=Value Added Tax



ΠΗΓΗ: www.et.gr



ΤΟ Φ.Ε.Κ. ΤΕΥΧΟΣ Α 101 ΣΕΛΙΔΩΝ 44 ΣΤΙΣ 31/07/1990 ΝΟΜΟΣ 1892 ΠΕΡΙ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ, ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ Ο Φ.Π.Α. Ο Κ.Φ.Ε. ΚΑΙ Ο Κ.Φ.Μ.Α.   ΜΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 105 ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ 35 ΤΟΥ ΕΓΓΡΑΦΟΥ ΗΤΟΙ Η ΣΕΛΙΔΑ 903 ΤΟΥ ΤΕΥΧΟΥΣ.

ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ ΕΚΡΥΨΑΝ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΜΕΣΑ ΣΕ 3 ΑΡΑΔΕΣ ΣΕ ENA TEΥΧΟΣ Φ.Ε.Κ. 912 ΣΕΛΙΔΩΝ ΤΟ 1990 ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΕΣ ΜΑΣ ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕ ΝΟΜΟ ΔΗΘΕΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ!!!

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΓΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΑ ΕΔΩ

ΠΗΓΗ ΕΓΓΡΑΦΟΥ: www.et.gr

ΕΚΤΥΠΩΣΗ ΟΘΟΝΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ 35-36 / 903-904 


ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΓΙΝΌΤΑΝΕ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ 1990 ...

ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ

Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα / Ένωση στην περίοδο 1981-2002 μπορεί να διακριθεί σε τρεις βασικές χρονικές υπο-περιόδους: την πρώτη μεταξύ 1981-1985, τη δεύτερη μεταξύ 1985 -1995 και την τρίτη από το 1996 μέχρι σήμερα.

Η πρώτη περίοδος χαρακτηρίζεται από έντονη αμφισβήτηση ορισμένων βασικών πτυχών της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Παράλληλα, επιδιώχθηκε η αναθεώρηση της θέσης της χώρας στην Κοινότητα με τη διαμόρφωση ενός «ειδικού καθεστώτος» σχέσεων και ρυθμίσεων. Για το σκοπό αυτό, η Ελλάδα υπέβαλε, το Μάρτιο του 1982, Υπόμνημα με το οποίο ζήτησε πρόσθετες αποκλίσεις από την εφαρμογή ορισμένων κοινοτικών πολιτικών καθώς και πρόσθετη οικονομική ενίσχυση για την αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνώρισε ως βάσιμο μόνο το δεύτερο αίτημα, το οποίο ουσιαστικά ικανοποιήθηκε με την έγκριση, το 1985, των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ). Η σημασία των ΜΟΠ, όμως, ήταν πολύ μεγαλύτερη των πρόσθετων πόρων που εγκρίθηκαν τότε για την Ελλάδα γιατί εγκαινίασαν την προσπάθεια για την ανάπτυξη διαρθρωτικής πολιτικής από πλευράς Ε.Ε., η οποία αποκρυσταλλώθηκε το 1988 στη νέα διαρθρωτική πολιτική, το πρώτο «πακέτο Delors».

Στα γενικότερα θέματα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, και ειδικότερα στις προσπάθειες και τα σχέδια για την εμβάθυνση της ενοποίησης στο θεσμικό, πολιτικό και αμυντικό τομέα, η Ελλάδα, εκείνη την περίοδο, υπήρξε ιδιαίτερα επιφυλακτική.

Στη δεύτερη περίοδο της συμμετοχής της, η πολιτική που πρόβαλλε η Ελλάδα στην Ε.Ε. χαρακτηρίζεται βαθμιαία από εντονότερες φιλο-ενοποιητικές θέσεις. Ιδιαίτερα από το 1988 και μετά, αρχίζει να υποστηρίζει το «ομοσπονδιακό» πρότυπο ενοποίησης καθώς και την ανάπτυξη κοινής πολιτικής σε νέους τομείς (παιδεία, υγεία, περιβάλλον), την ενίσχυση των υπερεθνικών θεσμών (Επιτροπή και Κοινοβούλιο) και την ανάπτυξη κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας. Ωστόσο, υπήρχαν ακόμη αντιφάσεις, τόσο στον οικονομικό τομέα, με την απόκλιση της χώρας από το μέσο «κοινοτικό» επίπεδο ανάπτυξης, όσο και στον πολιτικό, με το πρόβλημα της ονομασίας της πΓΔΜ που εκτονώθηκε με την υπογραφή της Ενδιάμεσης Συμφωνίας.

Παράλληλα, από το 1987, η Ελλάδα αρχίζει να αναδεικνύει ως κύριο πολιτικό στόχο την ένταξη της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Για το σκοπό αυτό, υποστήριξε την κυβέρνηση της Λευκωσίας στην υποβολή, από την τελευταία, αίτησης για ένταξη, τον Ιούνιο του 1990.

Η τρίτη περίοδος της συμμετοχής της Ελλάδας στην Κοινότητα / Ένωση, ξεκίνησε το 1996 και χαρακτηρίζεται από ακόμα μεγαλύτερη υποστήριξη της ιδέας και της διαδικασίας της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης καθώς και της εμβάθυνσης της ενοποίησης σε όλους τους τομείς, με άξονα, μάλιστα, το ομοσπονδιακό μοντέλο. Η Ελλάδα συγκαταλέγεται στα κράτη-μέλη που υποστήριξαν την προσπάθεια υιοθετήσεως του Ευρωπαϊκού Συντάγματος, χαιρετίζοντας τη διάσωση των σημαντικότερων θεσμικών καινοτομιών του Ευρωπαϊκού Συντάγματος και την ένταξη αυτών στη Συνθήκη της Λισαβώνας, το συμβιβαστικό κείμενο που προέκυψε τελικά από το φιλόδοξο- ως απεδείχθη- εγχείρημα «συνταγματοποιήσης» της Ευρωπαϊκής Ενώσεως. Η στάση της Ελλάδας χαρακτηρίζεται, επίσης, από την προσπάθεια επίτευξης υψηλότερης οικονομικής και κοινωνικής σύγκλισης με τη υποστήριξη  των «κριτηρίων σύγκλισης» της Συνθήκης του Μάαστριχτ καθώς και τη συμμετοχή της, ως πλήρους μέλους, στην Οικονομική και Νομισματική Ένωση (ΟΝΕ) και την υιοθέτηση του ενιαίου νομίσματος (ευρώ) από την 1η Ιανουαρίου 2002.

Παράλληλα με την εμβάθυνση, η Ελλάδα τάχθηκε σταθερά υπέρ  της διεύρυνσης της Ένωσης και πρωτοστάτησε σε αυτόν τον τομέα παρέχοντας σταθερή στήριξη  στην ένταξη των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης, παρά τη γενικότερη εφεκτικότητα.

Η τέταρτη ελληνική Προεδρία της Ε.Ε. (πρώτο εξάμηνο 2003) αποτέλεσε επιτυχία της Ελλάδας, ενώ κατά τη διάρκειά της συντελέστηκε η μεγαλύτερη διεύρυνση στη μέχρι τώρα ιστορία της Ενωμένης Ευρώπης (10 νέα κράτη μέλη).

H πέμπτη ελληνική Προεδρία της Ε.Ε. (πρώτο εξάμηνο 2014) διεξήχθη εν μέσω της χειρότερης οικονομικής και κοινωνικής κρίσης της ιστορίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εν τούτοις, υπήρξε επιτυχής τόσο στα ποιοτικά όσο και στα ποσοτικά χαρακτηριστικά της. Προωθήθηκαν 71 νομοθετήματα με στόχο τη βελτίωση της ζωής του Ευρωπαίου πολίτη (απασχόληση, ανάπτυξη, εμβάθυνση της τραπεζικής ένωσης,  μετανάστευση και θαλάσσιες μεταφορές).

Η Ελλάδα, σήμερα, εξακολουθεί να υποστηρίζει σθεναρά την εμβάθυνση όσο και τη διεύρυνση της Ε.Ε, με επόμενο σταθμό την πλήρη ένταξη των Δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

ΠΗΓΗ ΚΕΙΜΕΝΟΥ: http://www.mfa.gr/exoteriki-politiki/i-ellada-stin-ee/i-poreia-tis-elladas-stin-europaiki-enosi.html